Informacja rozeszła się błyskawicznie wśród środowisk związkowych i samorządowych. 25 stycznia odeszła osoba, której nazwisko przez lata odmieniano przez wszystkie przypadki w kontekście najważniejszych wydarzeń w historii Polski. Jadwiga Rudnicka nie doczekała się biografii filmowej, choć materiału starczyłoby na niejedną produkcję.
Jadwiga Rudnicka nie żyje. Odeszła legenda „Solidarności”
Jej droga życiowa rozpoczęła się od solidnego wykształcenia technicznego. Ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Nikt wtedy nie przypuszczał, że młoda inżynier chemik zapisze się w historii polskiego ruchu wolnościowego. Przez ponad ćwierć wieku, od 1955 do 1981 roku, pracowała w Biurze Projektów „Prosynchem”. To właśnie tam, w atmosferze rodzącego się protestu przeciwko komunistycznej władzy, podjęła decyzję, która zmieniła bieg jej życia.
Rok 1980 przyniósł przełom. Rudnicka założyła w swoim zakładzie pracy Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność”. Działalność związkowa szybko wykroczyła poza mury „Prosynchemu” – angażowała się na szczeblu miejskim i regionalnym. Należała również do Klubu Inteligencji Katolickiej w Katowicach.
Wprowadzenie stanu wojennego nie złamało jej determinacji. Wręcz przeciwnie – włączyła się w działalność Komitetu Pomocy Więzionym i Internowanym, niosąc wsparcie tym, których represjonował reżim. Współtworzyła także Duszpasterstwo Ludzi Pracy, łącząc walkę o prawa pracownicze z wiarą.
Po transformacji ustrojowej nie spoczęła na laurach. W latach 1991–2005 pełniła funkcję pełnomocnika dyrektora ds. inwestycji w Centrum Onkologii – Instytucie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Gliwicach. Jednocześnie przewodziła Fundacji na rzecz Hospicjum w Gliwicach.
Jadwiga Rudnicka (94) – 🇵🇱 działaczka polityczna i społeczna, posłanka na Sejm I kadencji (ZChN, ChD) i senatorka VI kadencji (PiS) pic.twitter.com/touM2HyLCq
— Kto umarł? (@KtoUmarl) January 27, 2026
Parlamentarzystka, która pamiętała o Kresach
Kariera polityczna Rudnickiej nabrała rozpędu po pierwszych wolnych wyborach. Do Sejmu I kadencji trafiła w 1991 roku z okręgu gliwickiego, reprezentując Wyborczą Akcję Katolicką. W parlamencie zasiadała w Komisji Łączności z Polakami za Granicą, co doskonale wpisywało się w jej późniejszą działalność.
Była bowiem wiceprzewodniczącą zarządu głównego Towarzystwa Obrony Kresów Zachodnich Polski oraz aktywną członkinią Towarzystwa Miłośników Lwowa i Towarzystwa Polska-Ukraina „Kontakt”. Równolegle angażowała się w walkę z chorobami nowotworowymi jako wiceprzewodnicząca Śląskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Walki z Rakiem.
Samorząd również nie był jej obcy – w latach 1998–2002 zasiadała w Sejmiku Województwa Śląskiego, następnie do 2005 roku pełniła mandat radnej Gliwic. Tego samego roku wyborcy powierzyli jej funkcję senatora VI kadencji, którą sprawowała do 2007 roku. Państwo polskie uhonorowało ją Krzyżem Wolności i Solidarności, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Miała 91 lat.
