Są wiadomości, które przyjmuje się w milczeniu. Takie, po których trudno znaleźć właściwe słowa. Właśnie taka informacja obiegła w ostatnich dniach środowisko ratowników z Małopolski. Druhny i druhowie z Goszczy musieli zmierzyć się ze stratą, która dotknęła ich wyjątkowo boleśnie.
Bagira nie żyje. Czworonożna ratowniczka, która dawała nadzieję
Na oficjalnym profilu jednostki pojawił się wpis, który natychmiast wywołał falę wzruszenia. Komentarze kondolencyjne spływały lawinowo, a kolejni strażacy z całej Polski wyrażali smutek i solidarność. Nikt nie pozostał obojętny. Ta historia to opowieść o więzi, jakiej nie da się opisać zwykłymi słowami. O partnerstwie wykraczającym poza wszystko, co znamy. O służbie, która nie znała granic ani kompromisów.
Bohaterką pożegnania jest Bagira – psia ratowniczka, która przez lata działała u boku swojego przewodnika Patryka Chudziaka. Wspólnie tworzyli zgrany duet, ruszający na pomoc wszędzie tam, gdzie liczyła się każda sekunda.
Dla członków Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej OSP Goszcza Bagira stanowiła znacznie więcej niż zwierzę służbowe. Była pełnoprawną członkinią strażackiej rodziny, symbolem oddania i niezłomności. Jej instynkt oraz zaangażowanie wielokrotnie okazywały się bezcenne podczas akcji poszukiwawczych.
Współpraca Bagiry z przewodnikiem stanowiła wzorcowy przykład tego, jak człowiek i pies mogą wspólnie nieść ratunek potrzebującym. Działali ramię w ramię przez wiele lat, budując relację opartą na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu.
Pożegnanie, które ściska za serce i pamięć, która przetrwa
Strażacy z Goszczy w poruszających słowach podziękowali za każdą wspólną akcję, każdy trening i każdą chwilę służby. Wyrazy współczucia skierowali przede wszystkim do Patryka Chudziaka oraz jego najbliższych, łącząc się z nimi w żałobie.
Bagira zapisała się w historii jednostki jako przykład poświęcenia, pasji i bezgranicznej wierności. Jej charakter, osiągnięcia oraz niezwykła osobowość pozostaną w pamięci wszystkich, którzy mieli zaszczyt z nią pracować. Służba dobiegła końca, ale wspomnienia pozostaną. Druhny i druhowie zapewnili, że czworonożna bohaterka na zawsze zagości w ich sercach oraz w kronikach całej jednostki.
