Urząd Miejski w Łomży potwierdził smutną wiadomość — odszedł jeden z najbardziej rozpoznawalnych polityków regionu, człowiek, którego nazwisko przez ponad trzy dekady przewijało się przez najważniejsze gabinety władzy. Mieczysław Leon Czerniawski zapisał się w historii nie tylko Łomży, ale całego województwa podlaskiego jako postać budząca emocje i kontrowersje w równej mierze.
Łomża pogrążona w żałobie. Odszedł człowiek, który przez dekady kształtował losy miasta i regionu
Kariera zmarłego polityka to opowieść o czasach, które bezpowrotnie minęły, ale których echa wciąż rezonują we współczesnej Polsce. Droga od nauczyciela w niewielkiej miejscowości do fotela prezydenta miasta — to trajektoria, jakiej nie powstydziłby się scenarzysta politycznego thrillera. A jednak rzeczywistość okazała się bardziej skomplikowana niż jakakolwiek fikcja.
Ci, którzy śledzili polską scenę polityczną na przełomie wieków, doskonale pamiętają momenty, gdy nazwisko Czerniawskiego elektryzowało opinię publiczną. Nie zawsze z powodów, które sam zainteresowany chciałby wspominać.
Wszystko zaczęło się w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Młody absolwent Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Lesku, a następnie Technikum Przemysłowo-Pedagogicznego w Łomży, postawił pierwsze kroki zawodowe jako nauczyciel. Praca z młodzieżą trwała jednak zaledwie rok — już w 1972 roku Czerniawski objął kierownictwo zarządu powiatowego Związku Młodzieży Socjalistycznej.
Mieczysław Czerniawski (77) – 🇵🇱 polityk, przedsiębiorca, działacz PZPR i SLD, poseł na Sejm X, II, III i IV kadencji (1989–1991, 1993–2005), prezydent Łomży w latach 2010–2014. W 2003 usunięty z klubu poselskiego SLD po aferze z głosowaniem na „cztery ręce” (użyto jego karty). pic.twitter.com/IME9JFKVHy
— Kto umarł? (@KtoUmarl) January 8, 2026
Dwa lata później rozpoczął się etap, który ukształtował całą jego późniejszą karierę. W 1974 roku został etatowym pracownikiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Równolegle kształcił się na Wydziale Socjologiczno-Politycznym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, którą ukończył w 1977 roku. Partyjne szczeble pokonywał z imponującą determinacją.
W 1981 roku objął stanowisko sekretarza komitetu wojewódzkiego, by pięć lat później zostać ostatnim I sekretarzem KW PZPR w Łomży — funkcję tę sprawował aż do rozwiązania partii. Jednocześnie w latach 1986-1990 zasiadał w Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR. Transformacja ustrojowa nie zakończyła jednak jego politycznej aktywności — wręcz przeciwnie.
Cztery kadencje w ławach poselskich i głośna afera
Po przełomie 1989 roku Czerniawski płynnie odnalazł się w nowej rzeczywistości. Najpierw działał w Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej, zasiadając w prezydium zarządu głównego tej formacji od 1990 do 1999 roku. Następnie stanął na czele wojewódzkich struktur Sojuszu Lewicy Demokratycznej i wszedł do zarządu krajowego ugrupowania.
Jego parlamentarna kariera to prawdziwy maraton — cztery kadencje w Sejmie. Mandat zdobywał kolejno z ramienia PZPR, następnie SLD, wreszcie koalicji SLD-UP. Od 2001 do 2005 roku przewodniczył Komisji Finansów Publicznych, co czyniło go jednym z najbardziej wpływowych posłów lewicy. Zasiadał również w prezydium klubu parlamentarnego SLD.
Rok 2003 przyniósł jednak spektakularny upadek. Czerniawski został usunięty z klubu parlamentarnego po ujawnieniu afery z głosowaniem na „cztery ręce” — okazało się, że jego kartą do głosowania posłużył się inny parlamentarzysta. Skandal odbił się szerokim echem w mediach, choć polityk pozostał członkiem partii. Dwa lata później wycofał się z bieżącej polityki i zajął działalnością biznesową, którą zresztą prowadził już wcześniej — w latach dziewięćdziesiątych kierował prywatnymi spółkami.
Prezydent Łomży i ostatnie lata aktywności
Emerytura polityczna nie trwała długo. W 2007 roku Czerniawski bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy koalicji Lewica i Demokraci. Dwa lata później próbował swoich sił w wyborach do Parlamentu Europejskiego z okręgu podlasko-warmińsko-mazurskiego — również bez powodzenia.
Przełom nastąpił w 2010 roku. Najpierw zdobył mandat radnego sejmiku podlaskiego, a 5 grudnia tego samego roku, w drugiej turze wyborów samorządowych, mieszkańcy Łomży powierzyli mu fotel prezydenta miasta. Funkcję tę sprawował do 2014 roku, gdy przegrał walkę o reelekcję z Mariuszem Chrzanowskim, uzyskując 32,33 procent głosów w drugiej turze. Jednocześnie nie udało mu się ponownie wejść do sejmiku wojewódzkiego.
Poza polityką Czerniawski angażował się w działalność społeczną. Zasiadał w prezydium zarządu głównego Stowarzyszenia Polska-Wschód, działał w Towarzystwie Krzewienia Kultury Fizycznej w Łomży, a także przewodniczył Krajowej Radzie Przyjaciół TKKF. Te aktywności pokazywały inne oblicze wieloletniego parlamentarzysty — człowieka zaangażowanego w sprawy wykraczające poza partyjne gabinety.
Mieczysław Czerniawski odszedł w czwartek, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które jeszcze długo będzie przedmiotem dyskusji historyków i komentatorów życia politycznego. Siedemdziesiąt sześć lat życia, z czego ponad czterdzieści na politycznej scenie — to biografia, która sama w sobie stanowi świadectwo burzliwej historii Polski ostatniego półwiecza.
